Skip to content

ARP (Address Resolution Protocol) en uw computernetwerk

12 de september de 2021
city network dong wenjie getty images 5c111a3ec9e77c0001c8dace

ARP (Address Resolution Protocol) converteert een IP-adres (Internet Protocol) naar het bijbehorende fysieke netwerkadres. Voor IP-netwerken, inclusief netwerken die op Ethernet en Wi-Fi draaien, is ARP vereist om te kunnen functioneren.

Geschiedenis en doel van ARP

ARP is begin jaren tachtig ontwikkeld als een algemeen adresvertaalprotocol voor IP-netwerken. Naast Ethernet en Wi-Fi is ARP geïmplementeerd voor ATM, Token Ring en andere fysieke netwerktypes. ARP stelt een netwerk in staat verbindingen te beheren onafhankelijk van het specifieke fysieke apparaat dat aan elke verbinding is gekoppeld. Hierdoor werkt het internetprotocol efficiënter dan het zelfstandig beheren van verschillende hardwareapparaten en fysieke netwerken.

Hoe ARP werkt

ARP opereert op Laag 2 in het OSI-model. Protocolondersteuning is geïmplementeerd in de apparaatstuurprogramma’s van netwerkbesturingssystemen. Internet RFC 826 documenteert technische details van het protocol, inclusief het pakketformaat en de werking van verzoek- en antwoordberichten ARP werkt als volgt op moderne Ethernet- en Wi-Fi-netwerken:

  • Netwerkadapters worden geproduceerd met een fysiek adres ingebed in de hardware, het Media Access Control (MAC)-adres. Fabrikanten zorgen ervoor dat deze zes-byte (48-bits) adressen uniek zijn, omdat IP op deze unieke identifiers vertrouwt voor de bezorging van berichten.
  • Voordat een apparaat gegevens naar een ander doelapparaat verzendt, moet het het MAC-adres van het IP-adres bepalen. Deze IP-naar-MAC-adrestoewijzingen zijn afgeleid van een ARP-cache die op elk apparaat wordt bijgehouden.
  • Als het opgegeven IP-adres niet in de cache van een apparaat verschijnt, kan dat apparaat geen berichten naar dat doel sturen totdat het een nieuwe toewijzing heeft verkregen. Om dit te doen, verzendt het initiërende apparaat eerst een ARP-verzoekbroadcastbericht op het lokale subnet. De host met het opgegeven IP-adres stuurt een ARP-antwoord als reactie op de uitzending, waardoor het initiërende apparaat zijn cache kan bijwerken en berichten rechtstreeks bij het doel kan afleveren.

Inverse ARP en omgekeerde ARP

Experts ontwikkelden in de jaren 80 een ander netwerkprotocol genaamd RARP (Reverse ARP) als aanvulling op ARP. RARP voerde de tegenovergestelde functie uit van ARP, namelijk het omzetten van fysieke netwerkadressen naar de IP-adressen die aan die apparaten waren toegewezen. RARP is achterhaald door DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol) en wordt niet meer gebruikt. Een apart protocol genaamd Inverse ARP ondersteunt ook de reverse-adrestoewijzingsfunctie. Inverse ARP wordt niet gebruikt op Ethernet- of Wi-Fi-netwerken, hoewel je het soms op andere typen kunt vinden.

Gratis ARP

Om de efficiëntie van ARP te verbeteren, gebruiken sommige netwerken en netwerkapparaten een communicatiemethode die gratis ARP wordt genoemd. Een apparaat zendt een ARP-verzoekbericht uit naar het lokale netwerk om de andere apparaten op de hoogte te stellen van het bestaan ​​ervan.